देश र जनताको खुसीयाली एवम् स्वतन्त्रताका लागि सहादत दिने अर्थात् सहिद हुनेहरू सम्झिने दिन माघ १६ गते प्रत्येक वर्ष आउँछ, जान्छ । यो वर्ष पनि सहिद दिवसको अवसरमा देशभर गच्छेअनुसार विभिन्न तह–तप्काबाट सहिदहरू सम्झिइए–सम्झाइए । कन्टिर–बाबू यस मानेमा खुसी छन्– अरू दिनको व्यवहार जति नै निर्धिणी भए पनि मान्छेले कम से कम एक दिन सहिदहरूलाई सम्झिन त सम्झेका छन् ।
तर अन्य विभिन्न स्तरमा सहिद सम्झने कार्यक्रम भए पनि सरकारले भने राष्ट्रियस्तरबाट उतिसारो सहिद सम्झिने काम नगरेको देख्दा कन्टिर–बाबूलाई उदेक लागेको छ ।
त्यसबाहेक कन्टिर–बाबूको अनुभव भन्छ– प्रत्येक वर्ष धेरैजसो ठाउँमा सहिदका नाममा सम्मान कम गोहीको आँसु चुहाउने काम बढी हुन्छ । हुन त दल, गुट, जिला, गाउँ, वडा, टोल, चोक, जात, कार्यकर्ता आदि–आदि स्तरमा सहिद घोषणा गर्ने बानी परेको ठाउँमा सहिदका नाममा मान्छे र राज्य अपेक्षित रूपमा गम्भीर भएनन् भन्ने बुझाइको पनि खासै महत्त्व नहुने कन्टिर–बाबूको ठम्याइ छ ।
तर चार सहिद, गङ्गालाल श्रेष्ठ, धर्मभक्त माथेमा, शुक्रराज शास्त्री र दशरथ चन्दलाई स्मरण गर्ने सन्दर्भमा राज्यले गणतन्त्र स्थापनापछिका दिनमा देखाएको उदससिनता कन्टिर बाबूलाई मन परेको छैन । प्रथम गणतान्त्रिक सहिद पनि यिनै चार सहिदको हाराहारीमा पर्छन् । लोकतन्त्र, गणतन्त्र र सङ्घीयता स्थापनाका सन्दर्भमा सहिद भएकाहरूको यथोचित् सम्मान पनि हाम्रो दायित्व हो ।
तर जङ्गली हत्यारा, निर्दोष मान्छेमारा, वनमारा, खसीमारा, कुखुरामारा, बन्दुके, हुक्के, डोके, लाउके, सडक दुर्घटनामा मरेकासमेतलाई राजनीतिक कलेवरका आधारमा सहिद मान्ने कुरामा कन्टिर–बाबूको एक पैसा सहमति छैन ।
सहिद दिवसको सन्दर्भमा कन्टिर–बाबू वास्तविक सहिदलाई स्मरण गर्दै भन्छन्– हे सहिद हो, तिमीहरूले देश र जनताका बारेमा के–के सोचेका थियौ, त्यसैले ज्यान अर्पण गर्यौ । तर अहिले देख्दै छौ नि बाँकी बचेका तोरीहरूले देश र जनताको हालत के बनाए ?
वास्तविक सहिदप्रति शत–शत नमन !
साभार : koshionline
