तिलक पाैडेल
फन्सुङमा मिठो खानापछि रमाइलो नाचगान गरेर हाम्रो यात्रा सागातर्फ अघि बढ्यो । खाना अघिको हँस्यौलीको धङ्धञीलाई दीर्घभाइले ‘तराईबाट आफन्त भेट्न पहाड आएका रामप्रसादले गाउँमा हरिदाइ भनेर चिनिने हरिप्रसादकहाँ गएर सरासरी ढोग गरेछन् । बसेर कुराकानी गर्दैगर्दा रामप्रसाद त हरिप्रसाद भन्दा जेठा रहेछन् । अनि बसेका सबैले हरिदाइले रामप्रसादलाई ढोग फर्काउनु पर्यो भनेछन् । तब हरिदाइले रामप्रसादलाई मैले ढोग गर भनेर गरेका हैनन् क्यारे ! कुन्त किन गरे ? मैले त मरेपनि उनलाई ढोग फिर्ता गर्दिन भनेथे रे !’ भन्दा सबैको अनुहारमा हाँसो पोखियो ।
त्यस्तै प्रसङ्गमा ‘पैदल हिँडिने चल्तीको बाटोमा एउटा चिया पसल रहेछ । त्यस पसलका धनीलाई पाल्सी नाम कङ्कटी भन्दा रहेछन् । एकदिन एकजना विदेशी गोरा (अङ्ग्रेज) पुगेर पेटीमा झोला बिसाई साहुनीलाई ओन कप टि भनेछन् । त्यतिबेला साहुजी घरमा रहेनछन् । विदेशीले आफ्नो अनुरोध साहुनीले नसुनेको जस्तो लागेर पुन: ओन कप टि भनेछन् । अनपढ विचरीले ओन कप टि लाई कङ्कटी जस्तो सुनिछन् । पटक-पटक आफ्ना लोग्नेको पाल्सी नाम काढेको जस्तो लागेर क्रोधित हुँदै लट्ठी उठाउँदै ‘वरिपरिकाले त मेरा लोग्नेलाई कङ्कटी भनेका थिए, थिए । यो मोरो विदेशीले पनि मेरा लोग्नेको क्षुद्रनाम काढ्दो रहेछ ए … !’ भनिछन् । तब विदेशीले पिट्न आएको देखी ओ फुलिस ! भनेछन् । साहुनीले फेरि म पुलिस हुँ भनेझैँ मानिछन् र पुलिस हुँ भन्ने धाक लगाउँछस् !? मेरो छोरो पनि खैरेनीमा पुलिस छ भनिछन् रे !’ भन्ने प्रसङ्गले पनि ठट्टाको काम गर्यो । त्यसपछि सबैले बाटो काट्ने औषधि बारेको कथा सुन्ने चाहना राख्नु भएबमोजिम मैले निम्न श्रुति लोककथा सेयर गरेँ ।
करिब पाँच दशक पहिलेको कुरा हो । स्याङ्जामा एक जनाका तीन भाइ छोराहरू रहेछन् । तिनताका सबै छोराछोरीहरूको बिहे गरिदिनु, छोराहरूलाई बस्ने घर बनाइदिनु र नुन लिन जाने बाटो देखाइदिनुलाई पितृ दायित्वका रूपमा लिइन्थ्यो । निजले पनि सबै काम सकाएर छोराहरूलाई नुन-तेल लिन जाने ठाउँ – बटौली जाने बाटो देखाइदिन सबै छोराहरूलाई ‘पन्थे’ लिएर हिँडेछन् । राम्दी तरेर बर्तुनको फेदीमा पुगेपछि बुढाले ठूलो छोरालाई भनेछन् ‘बाबु हो ! यो बाटो ठाडै उकालो छ, यत्तिकै चढ्न मुस्किल हुन्छ । मैले ठूली बुहारीलाई बाटो काट्ने औषधि भनेर राख्न दिएको थिएँ, हिँड्ने बेलामा मागेर ल्याउन बिर्सिएछ । तिमी गएर मागेर ल्याउनु पर्यो ।’ तब जेठो छोरा घरतिर फर्केछन् । नुन-तेल लिन बाजे र दुई देवरहरूसाथ साइत गरेर गएका लोग्ने आएको देखेर जेठीले ‘किन, के भयो र एक्लै फर्कनु भयो ?’ भनेर सोधिछन् । ‘बाटो धेरै ठाडो उकालो पर्दोरहेछ, बुबाले बाटो काट्ने औषधि तिमीलाई राख्न दिनु भएको थियो रे ! हिँड्ने बेलामा माग्न बिर्सनु भएछ र म लिन आएको’ भनेछन् । तिनताका ‘कुलकी छोरी, मुलको पानी’ भन्ने चलनै थियो । रपनि ठूलीले कतै बुढाले दिनुभएको पो थियो कि ? भनेर गम खाइछन् । तर कुनै फाल ननिस्केपछि यो मेरा लागि परीक्षा हो भन्ठानेर श्रीमानलाई बस्न लगाई आँसी लिएर नियालाघारीतिर गइछन् र चारवटा कद अनुसारका लट्ठीहरू काटेर ल्याइछन् । श्रीमानलाई लौराहरू दिँदै ‘बुवाले यसो बाहिरफेर घुमेर आउँदा टेकेको लट्ठी दिँदै – बुहारी यो लौरो पल्हीतिर सिउर त ! भनेर दिनु हुन्थ्यो । त्यसैगरी राखिएका पनि थिए । सासु आमा खसेपछि म भित्रिया हुनु पर्यो । लामो माघे झरी लाग्दा, कट्कुरोमा पानी चुहिएर दाउरा चिसा हुँदा, तिनै सिउरेका लट्ठीहरूलाई दाउरा बनाएर खाना तयार परेँ । अहिले तिनै पठाइदिन नसकेकोमा मेरो तर्फबाट क्षमा मागिदिनु होला । यी लट्ठीहरू लिएर जानुहोस् र सबैले एकुन्टा लट्ठी टेकेर उकालो लाग्नु बाटो काट्न सजिलो हुनेछ …’ भनिछन् । जेठाले पनि ती लट्ठीहरू लिएर सबै भएको ठाउँमा पुगेर बुवालाई व्यहोरा अवगत गराएछन् । तब बुढाले ‘ए… साँच्चै ! त्यतिबेला त ठूली माइत गएकी थिइन् बरा ! मैले त माहिली बुहारीलाई पो राख्न दिएको थिएँ । माहिलो बाबु जाऊ र मागेर ल्याऊ त माहिलीले पनि लौरी नै पठाए पनि नकराई लिएर आउनु है ! साइत गर्दा लट्ठी ल्याइएको थिएन, ठूलीले पठाइदिइछन्, ठीकै गरिन् …’ भनेछन् र माहिलो छोरा पुन: घरतिर लागेछन् ।
माहिली बुहारीले पनि लोग्ने फर्केको देखेर ‘अघि जेठाजू पनि आए झैँ मान्थेँ, फेरि तपाइँ पनि आउनु भएछ त ! किन, के
भएर हो ?’ भनी सोधिछन् । तब माहिलाले पनि उल्लिखितै व्यहोराको जानकारी गराएछन् । अनि माहिलीले ‘भण्डार कोठामा गई मकै, भट्ट ल्याएर भुटिछन् र मलमलको पुरानो/सफा छेउलो/खोलका चारवटा झोली बनाई मकै, भट्टका खाजा तयार पारेर दिँदै भनिछन् ‘बुवाले बाहिरफेरबाट घर आउँदा कहिलेकाहिँ यस्तै खाजा बनाइएको हुन्थ्यो । तब बुवाले खै लेऊ त ति खाजा ! कोटका खल्तीमा राखेर खेततिर पानी मिलाउन जान्छु, यी खाजा टोक्दै-टोक्दै हिँड्दा बाटो काटेको पनि चाल पाइँदैन, पेट पनि अघाउँछ … भन्नुहुन्थ्यो । भारीमा राखिएको सातु लगायतको खाना बाटो हिँड्दा खाने कुरा पनि भएन । यी मकै, भट्टका खाजा बनाइदिएकीछु; टोक्दै-टोक्दै उकालो लाग्नु सजिलै बाटो काटिनेछ …’ भन्दै खाजाका पोका दिएर पठाइछन् । माहिलाले पनि लगेर श्रीमतीको व्यहोरा जानकारी गराउँदै सबैलाई एकुन्टा पोका दिएछन् । त्यसपछि त बुढाले खाटी कुरा सम्झेजस्तै गरेर ‘ए…बाबु हो ! बुढेसकाल लागेपछि सुद्दी हराउँछ भन्थे पाकापुरानाले; नभन्दै मलाई पनि बल्ल सम्झना भयो । त्यतिखेर त माहिली तर्केकी (महिनावारी भएकी) थिइन्, त्यसैले मैले त्यो औषधि त कान्छीलाई पो जिम्मा लगाएको थिएँ । छोराहरूले दु:ख पायौ । अब कान्छाले पनि जान पर्ने भयो, घर गएर त्यो औषधि मागेर ल्याऊ । कान्छीले पनि लौरी र खाजा नै पठाए पनि नकराई लिएर आउनु है ! साइत गर्दा खाजा पनि ल्याइएको थिएन, माहिलीले पठाइदिइछन्, ठीकै गरिन् …’ भनेछन् र कान्छो छोरा पुन: घरतिर लागेछन् ।
कान्छी बुहारीले पनि लोग्ने फर्केको देखेर ‘अघि जेठाजूहरू पनि आए झैँ मान्थेँ, फेरि तपाइँ पनि आउनु भएछ त ! किन, के भएर हो ?’ भनी सोधिछन् । तब कान्छले पनि उल्लिखित व्यहोराको जानकारी गराई बाटो काट्ने औषधि दिन भनेछन् ।अनि कान्छीले श्रीमानलाई लिएर शयनकक्षतिर गइछन् र आम्नेसाम्ने बसेर भन्न थालिछन् – बर्खा लाग्ने बेलाको कुरा हो ।
एकादेशमा एकजना धनीमानी जिम्मुवाल थिए । उनको एकमात्र छोरा थियो । उ अलि लठेब्रो थियो – बुद्धि खियाउन नसक्ने । 
तरपनि उमेर बढ्दै जाँदा लक्का जवान भयो । बिहेबारीका चर्चा चल्न थाले । जिम्मुवालको घरमा साइनो लाउन भनेपछि सबै हुरुक्कै हुन्थे तर एकमुखे छोरो भएपनि लठेब्रो छ भनेपछि कसैले छोरी दिन मान्दैनथे । एकदिन जिम्मुवाल बुढाले छोरालाई डाकेर ‘बर्खाले ढेपिसक्यो, नुन तेलको जोहो मिलाउनु पर्ने बाबु ! कामदारहरू पनि आ-आफ्नै काममा व्यस्त छन् । आज उल्लेरीमा शुक्रबारे हाट लाग्ने दिन हो । मसँग फेरि आज पैसा पनि छैन, तिमीले भेडाको गोठबाट मुली साँढ लिएर जाऊ र त्यो साँढ काटेर बेच्नु, आएको पैसाले पाँच पाथी जति नुन किन्नु, जिम्मुवालका छोराले नुन बोकेर हिँड्न सुहाएन के रे ! त्यै साँढलाई बोकाएर ल्याउनु पर्यो छोरा !…’ भनेछन् । धनी बाबुको छोराछोरी बढी अनुशासित हुन्छन् भनिन्छ । हुनपनि अभिभावकको कुरा नमानेमा आफूलाई चाहिने पकेटखर्चको जोहो कसरी मिलाउनु र ! त्यो छोराले पनि नकराई भेडाको साँढ निकालेर डोर्याउँदै उल्लेरीतिर लागेछ । बाटोमा निगाले फाँटमा बैँसालु उमेरका केटीहरू गाई बाख्राहरू चराउँदै चौतारीमा गट्टा (गोटा) खेल्दै रहेछन् । हेर्दै खाइलाग्दो नौजवानले साँढ डोर्याएर हिँडेको देखी एउटीले भनिछ – ए दाइ ! त्यो हाम्रो साँढ लिएर कता हिँड्न लाग्नु भयो ? मनमा पीरले उछार नमिलिरहेको समयमा यस्तो आक्षेप लगाउँदा ढिटाको कन्सिरी तातेर आउने नै भयो । त्यही चौतारीको छेउमा बिसाउँदै ‘आफ्नो अर्काको पनि चिन्दैनौ ? आफूलाई कस्तो पीर परिरहेछ; नचाहिने कुरा गर्दा रहेछन् लौ !’ भनेछ । तब एकजना केटीले ‘लोग्नेमान्छेको जातै कस्तो हो ? आर्काको साँढ लिन पाएपछि पीर त पर्ने नै भयो नि ! अरू पनि पीर भए सुनौँ न हामी पनि …!’ भनिछ । मानिसलाई पीर परेका बेलामा मन कतै बिसायो भने पनि हलुङ्गो हुन्छ भन्छन् । विचरो पनि सबै व्यहोरा – ‘यही साँढ काट्नुछ, त्यसैलाई बेच्नुछ, आएको पैसाले नुन किनेर यसैलाई बोकाएर घर लग्नु छ । तिमीहरू साढँ लिएर भाग्न लागेको भन्छौ’ भनेर ओकेलेछ । तब एकजना केटीले ‘केटामान्छेहरू कति नजानेको देखाउन सक्ने हुन् ? तस्तो भुतुल्लो साँढ रहेछ, हाटमा लगेर ऊन काटेर बेच्यो, आउने पैसाले नुन किनेर बोकाए त भैहाल्यो नि ! …’ भनिछ । विचरोलाई प्रचण्ड गर्मीले असिनापासिन भएको बेलामा सफा चिसो पानीको दहमा डुबुल्की मारेजस्तो भयो । मनमन धन्यवाद दिँदै बाटो लाग्यो । हामीलाई पनि अबका दृश्यहरूमा वरिपरि हरियाली समेटिँदा मनमा शितलता प्रवेशिए जस्तै हुन थाल्यो । सुरक्षा निकायका परीक्षामा बिसाइ मारेपनि कथा भने पुन: अघि बढ्यो ।
हाटमा पुगेर साँढको ऊन खौरन लगाई त्यही ऊन बेचेर काटेको ज्याला भुक्तानी गरी बाँकी पैसाले नुन किनेर त्यसै साँढलाई बोकाएर साँझ घर पुग्यो । छोराको विवेक देखेर जिम्मुवालबा मख्ख परे । समय बित्दै जाँदा एकदिन बुढाले छोरालाई सोध्छन् – बाबु ! म एउटा कुरा सोध्छु, तिमीले नढाँटी उत्तर दिनु ल ! तब छोराले भन्छ – हजुरले सोधेको विषयमा मैले कहिले झुटो उत्तर दिएकोछु र बुवा ?! तब बाउले ‘अस्तिनै उल्लेरीको हाटमा गएर नुन ल्याउने जुक्ति आफैँ निकाल्यौ कि कसैले बुद्धि पैँचो दियो ?’ भनी सोधनी गर्छन् । छोराले ‘निगाले गाउँ तलको फाँटमा ४/५ जना केटीहरूले भेडाबाख्रा चराइरहेका रहेछन्, तिनैमध्ये एउटीले उपाय सुझाइदिइन् र हाट गएर मैले पनि त्यसै गरेँ, काम पनि फत्ते भयो’ भनेछ ।
त्यसपछि बुढाले तेही बुद्धि सिकाइदिने केटीले मेरो विरासत् धान्न पनि सक्नेछ र यो घरको समग्र स्थितिबोध गरेपछि हाम्री बुहारी हुन पनि स्वीकार गर्छे भन्ने सोच बनाएछन् । त्यसै मुताविक ती केटीको खोजीमा जाने निधो गरे । तर कसकी छोरी हो ? कस्ती छे ? नाम के हो भन्ने बारेमा केही पनि जानकारी नहुँदा केटी पत्तालगाउने काम त्यत्ति सजिलो थिएन । बुढाले ‘बिना निशानको निशान त्यो पाउन सक्छ, जो स्वयं बेनिशान हुन्छ’ भन्ने विद्वात् भनाइलाई मनन गरी भेषभुषा भनौँ हुलिया बदलेर झोलामा दुईमाना चामल हालेर निस्केछन् र निगालेको फाँटबाट गाउँतिर लागेछन् ।
असारको खेतीपाती लगाउने बेला थियो । सो याममा प्राय: घरहरूमा या त सुत्कोरी भएका बुहारी अथवा मेलामा सहभागी हुन नसक्ने वृद्ध-वृद्धा वा विद्यालयमा कोचिङ कक्षा पढ्ने बाबु-नानीहरू हुन्छन् । बुढा निगाले गाउँको पुछारको घरमा पसेछन् । संयोग एकजना नानी घरको सफाइ सकेर एक डोका घाँस काट्न भनेर डोको, नाम्लो र आँसी लिएर हिँड्नै लागेका समयमा बुढा आँगनमा टुपुल्किएछन् र ‘नानी ! म प्रदेशी हुँ । तीनचार दिनदेखि खान पाएको छैन । फेरि अरूले पकाएको नखाने – स्वयम्पाकी परेँ । मसँग अलिकति चामल छन् । यिनको खट्टे भुटिदिए ठूलो धर्म लाग्नेछ …’ भनेछन् । ‘पाहुना पनि बेला न कुबेला !’ भन्दै घरभित्रबाट एउटा थल ल्याएर ‘चामल दिनुस् !’ भनिछ । बुढाले झोलाबाट चामल निकालेर दिएछन् । भित्र गएर भरखर हली, खेतालालाई खाना पकाएको चुल्हामा रहलपहल झिँजा जोरेर आगो फुकेर ताप्के बसालिछ । बुढाले पिँडीमा बसेर आँखिझ्यालबाट भित्र चियाएछन् । ताप्के एसो तात्न पनि नपाउँदै चामल ओइरेर भुट्न थालिछ । दाउरा सकिए ! अनि बाहिर कट्कुरामा दाउरा लिन गई, फर्केर दाउरा हालेर आगो बल्दा खट्टे कोही फुरिसकेका, कुनै चामलै थिए । फेरि उतार्ने थाल खोज्दा ‘बज्यैले दिएका मकै, क्वै डढेका, क्वै पाटा परेका’ भने जस्तै भए । रपनि बाहिर ल्याएर बुढालाई दिएर ढोका लगाई घाँस काट्न निस्किछ । यता बुढाले यस्तो चालढालकी केटीले मेरो छोरालाई त्यो बुद्धि दिएकी हैन भन्ने सोच्दै अर्को घरतिर लागेछन् ।
संयोग एकैठाउँ, एकै परिवेशमा प्राय: कामकुरा समानै हुन्छन् । दोस्रो घर पस्ने तगारो खोल्दै घरतिर नजर लगाउँदा त्यहाँ पनि एउटा नानी डोको, नाम्लो बोकेर निस्कनै लागेकी रहिछे । बुढासँग चार आँखा हुने बित्तिकै डोको नाम्लो एकातिर थन्क्याएर आँगनमै अभिवादनसहित पिँडीमा गुन्द्री काम्लो ओच्छ्याएर ‘मैले त चिन्न सकिन, कसलाई खोज्नु भएको होला ? बिसाऊँ न ! बरू मोही, पानी के पिऊँ ?…’ भनेर औपचारिकता निर्वाह गरिछ । बुढाको मनमा चिसो पसिसक्यो, रपनि सम्हालिँदै पूर्ववत् ‘नानी ! म प्रदेशी हुँ । तीनचार दिनदेखि खान पाएको छैन । फेरि अरूले पकाएको नखाने-स्वयम्पाकी परेँ । मसँग अलिकति चामल छन् । यिनको खट्टे भुटिदिए ठूलो धर्म लाग्नेछ, बरू प्यास लागेकै छ, पानी नै पिऊँ होला…’ भनेछन् । केटीले भित्र जाँदाखेरि नै सुकेका झिँजा दाउरा लिएर गइछ र अगेनामा जोरजार पारिछ । आटिमा गएर दुई घान पुग्ने चामल ल्याएर नाङ्लोमा फिँजारी अम्खोरामा पानी ल्याएर टक्र्याइदिई । बुढाले उसका कामहरू आँखीझ्यालबाट नियाल्ने क्रम सुरु गरे । भण्डारबाट चामल ल्याएर नाङ्लोमा केलाई बाटामा हालेर पानी सित्याई । ताप्के, चलाउने, उतार्ने थालको जोहो मिलाएर आगो फुकी । यसै त सुकेका त्यसमा पनि अघिदेखि पुत्ताइरहेको झिँजा एकपटक फुक्दैमा हुरुरु बले । भुजा जस्ता खट्टे तयार पारेर बाहिर आई ‘हजुरलाई घिउ, चिनी चल्छ ?’ भनेर सोधनी गरी । बुढाको ‘थोत्थोरै चल्छ’ भन्ने उत्तरसँगै भित्र गएर ‘खट्टेमा घिउ, चिनी मोलेर; काठको पिर्का ओच्छ्याई कचौरामा मोही राखी खाने चाँजो मिलाएर अम्खोरामा पानी ल्याएर’ खाना खाने अनुरोध गरी । बुढाले केही थाहा नपाएजस्तै गरी ‘नानी चामल लगेकै छैनौ त !?’ भनेछन् । तब केटीले ‘हजुर जस्तो प्रदेशी, उसमाथि स्वयम्पाकी मान्छेलाई अन्यत्र चामल नहुने ठाउँमा खानुपर्दा हजुरसँग भएका चामल काम लागिहाल्छन् नि ! यहाँ हजुरले एकछाक खाएर हामीलाई कङ्गाली लाग्ने पनि हैन र नख्वाउँदैमा अमिर भइने पनि हैन । त्यसैले मैले त हाम्रै चामलका खट्टे भुटेँ त हजुर …!’ भनिछ । बुढाले यै केटीले हुनसक्छ हाम्रा केटालाई बुद्धि सापटी दिएको सोच्दै, हातपाउ धोएर खान गएछन् । घर भित्रको सजावटले बुढालाई यो घरमा को-को रहेछन् भन्ने जान्न मन लागेछ ।
यता कान्छालाई अत्यास लागेछ । दाइहरूले तुरुन्तै लौरीहरू र खाजा लगेथे सोच्दै मेरा यस्तो के हो ? भनेर कान्छीसँग झर्केछ । तब कान्छीले ‘कथा त बुझ्नु भएको छ नि ! सुनाउँदै हिँड्न सक्नुहुन्छ ?’ भन्दा कान्छाले ‘सक्छु’ भनेछ । कान्छीले ‘बाटो अलि लामै छ नआत्तिनुहोस् न !’ भन्दा ‘लौ भन् त नि ! अनि के भयो?’ भनेर जिज्ञासु बनेछ, कान्छो । तब कान्छीले ‘बुढाले खाएर हातमुख चुठी पिँढीमा बसेर हात मुख पुच्दै ‘नानीको घरमा को, कति जना हुनुहुन्छ नि ?!’ भनेर सोधेछन् । केटीले पिँढीको अर्को छेउमा थर्की ओच्छ्याएर बस्दै ‘बुवा-आमा, दाइ-भाउजू र म गरी पाँच जना छौँ’ भनिछ । बुढाले ‘दाइ-भाउजू खै त ?’ भनेर सोध्दा ‘दाइ आँखा लिन र भाउजू रूप लिन जानु भएको हो, अझै आइपुग्नु भएन, के भएछ कुन्नी !’ भनेर आफ्नो चलाखी पाल्सीपारा प्रकट गरिछ । बुढो पनि उबेलाका जिम्मुवाल न ठहरे ! दाजू सल्लाको झरो लिन र भाउजू तोरी पेल्न गएका रहेछन् भन्ने बुझिहाले । ‘अनि बुवा-आमा पनि देखिनु भएन नि ?!’ भनेर सोधेछन् । केटीले पनि ‘बुवा मारिराख्न जानु भा’छ अनि आमा तिनैलाई बँचाइराख्न जानुभा’छ’ भनेर आफ्नो चतुर्याइँलाई निरन्तरता दिइछ । केटीको यो उत्तरले भने बुढालाई पनि सकस पारेछ र आउने कुरा सोधेमा फाल निस्केला कि सोचेर ‘आज आउनु हुन्छ कि नाइँ ?’ भनी जिज्ञासा राखेछन् । ‘खै ! आए आउनु हुन्न, नआए आउनु हुन्छ ।’ भन्ने उत्तर दिएपछि केटीको कुरा बुझ्न जिम्मुवाल बुढाले त्यो दिन त्यतै बिताएछन् । साँझ पानी नआएकाले खोलापारी बिउ काढेर रोप्ने काम गर्न गएका बाउ-आमा पनि आएका रहेछन् । जिम्मुवाल पनि त्यही घरमा गएछन् र भेटघाट भई चिनापर्ची गरी अन्तत: सम्धी-सम्धिनी बनेथे रे !’
कान्छीले ‘लौ अब हजुर जानुहोस् । हजुरलाई देख्ने बित्तिकै बुवाले खै के ल्यायौ औषधि ? भन्नु हुनेछ । तब हजुर अघि-अघि यही कथा भन्दै हिँड्नु होला, कथा रसिलो भएकाले सबैजना सुन्दै-सुन्दै पछ्याउने छन् । कथा सकिँदा वर्तुनको भञ्ज्याङमा पुगिनेछ । अनि बुवालाई हजुरकी कान्छी बुहारीले पठाइदिएको बाटो काट्ने औषधि यही हो भनिदिनुहोला’ भनेर श्रीमानलाई पठाइदिइछ । त्यसपछि कथालाई पनि बाटो काट्ने अचुक औषधिका रूपमा स्वीकारिएको हो रे ! भनी सेयर गर्दैगर्दा हामी पनि ८:३० बजे सागा पुग्यौँ र फ्रेस भई खाना खाएर भोलिको प्रतिक्षामा आराम गरियो ।
क्रमश: …
…सके सपारौँ, नसके नबिगारौँ…
#हामीसबैकोकल्याणहवोस्#
