कन्टिर–बाबूका सामु अनेक विषय आइलाग्छन् । पन्छिन खोज्दाखोज्दै पनि पन्छिन सक्दैनन् । कुनै प्रतिक्रिया व्यक्त गर्न नचाहँदा–नचाहँदै पनि प्रतिक्रिया व्यक्त गर्नबाट आफूलाई रोक्न सक्दैनन् ।
यतिबेला कन्टिर–बाबूका सामु पछिल्लोपटक काठमाडौँ महानगर प्रमुख विद्यासुन्दर शाक्यजीको सन्दर्भ बडेमाको जिज्ञासा भएर ठडिएको छ । यिनी पनि गजबै रमिता गर्छन्, बेला–बेलामा । कहिले खुलामञ्चअगाडि लकडाउनपीडित मजदुरहरूलाई भात खुवाउन पाइँदैन, काठमाडौँको बेइज्जत हुन्छ भन्छन्, कहिले भात खुवाउने संस्थाले जेडेका थाल–भाँडा, पानीको जार खोसेर लान्छन् ! तर कन्टिर–बाबूले अहिले चर्चा गर्न लागेको सन्दर्भचाहिँ एउटा भित्तेचित्रसँग सम्बन्धित छ ।
अरे यार केही उत्साही युवाको पहलमा रत्नपार्कको आकाशे पुलको भित्तामा आकर्षक भित्ते–चित्र बनाइएको थियो । उक्त चित्र कोरोनासँगको लडाइँमा फ्रन्टलाइनबाट नेतृत्व गर्नेहरूको सम्मानमा बनाइएको थियो । तर मेयर साहबलाई उक्त चित्र मन परेन छ । मेयर साहबको सोच देखेर कन्टिर–बाबूलाई गजब लागेको छ ।
भित्ते–चित्रले त्यो भित्ता सुन्दर भएको, फ्रन्टलाइनहरुको आत्मबल बढेको चित्त नबुझेर मेयर साहबले त्यो मेटाउन लगाए । कन्टिर–बाबूको प्रश्न छ– आखिर त्यो चित्र मेयर साहबलाई मन नपर्नुको कारण चाहिँ के हो ? कन्टिर–बाबूले थाहा पाए अनुसार सो चित्र काठमाडौँ महानगरपालिका वडा नम्बर ८ को सहमति र स्वीकृतिमै बनाइएको थियो । तर मेयर साहबले त्यसमा निहुँ खोज्नुपर्ने कारण के परेछ ?
कन्टिर–बाबू कपारमा हात राखेर सोचिरहेछन्– आखिर यो कस्तो स्थानीय नेतृत्व हो, जो न कला चिन्छ, न कलाकार, न भोकको भाषा बुझ्छ ?
यस सन्दर्भमा च्यवनले ट्विटेको प्रतिक्रिया कन्टिर–बाबूलाई निकै चित्त बुझ्दो लागेको छ । च्यवन लेख्छन्– भित्तेचित्र बनाउनै परेपछि सम्माननीय प्रधानमन्त्री वा राष्ट्रपतिको पो बनाउनुपर्छ । ज्यान बचाउने स्वास्थ्यकर्मी र फ्रन्टलाइनरको चित्रमात्रै बनाएर सरकारका काम र उपलब्धिलाई अवमूल्यन गर्न खोज्ने, हेप्नी !
बुझ्नेका लागि यति नै कुरो काफी छ । कन्टिर–बाबूलाई थाहा छ– भैँसीका अगाडि जति बिन बजाए पनि भैँसी नाच्ने होइन । तर पनि कन्टिर–बाबू देखेको कुरा भन्नु आफ्नो कर्तव्य ठान्छन् र भन्छन्– लागेपागे बुढुवा–बुढियाके दोष !
